ARTYKUŁY

Myśl o hodowli bywa powodowana osobistym zamiłowaniem do koni, bez względu na ich znajomość. Może to być wywołane cechami odziedziczonymi, względnie nabytymi.Cechy dziedziczne niekoniecznie muszą być przekazane przez bliskich krewnych, mogą one uśpione przebyć kilka generacji i znowu silnie wystąpić u hodowcy, którego ani ojciec ani dziadek z hodowlą koni nie mieli nic wspólnego. Częściej jednak zdarza się to przez jednego z rodziców zwłaszcza ojca pewną podstawę znawstwa czy zrozumienia koni, wytłumaczonego bezpośrednim zżyciem się z koniem. Niemniej jednak znam hodowców, którzy od dzieciństwa prawie nic z koniem nie mieli wspólnego, a z czasem, nabrawszy przez warunki sprzyjające zamiłowania do hodowli, doszli w życiu do dużych wyników. 

Artykuł analizuje skutki ograniczenia torowych i innych prób funkcjonalnych oraz przesunięcia priorytetów selekcyjnych w kierunku pokazów eksterieru koni arabskich. Omówiono wpływ tych zmian na układ kostno‑mięśniowy, wydolność sercowo‑płucną, odporność i różnorodność genetyczną. Na podstawie literatury międzynarodowej i analizy porównawczej wykazano, że powrót do obiektywnych testów użytkowości, wprowadzenie systemów licencjonowania ogierów oraz zachowanie starych linii i „gniazd” krwi są kluczem do przywrócenia funkcjonalności rasy.

We współczesnej, wspomaganej biotechnologią hodowli, rola ogierów w jej doskonaleniu jest decydująca. Inseminacja umożliwiła niemal nieograniczony wpływ pojedynczych, wybranych ogierów na hodowlę. Ogiery wyrastające ponad swoje stado, często wpływają także na populacje obce, a reproduktory zdolne do kontynuacji linii męskiej świadczą o sile i jakości danej hodowli.

Kiedy przyszła do mnie propozycja, abym opisała historię stadniny rodziny Abramowiczów w Sachnach, przyznaję, że nie miałam pomysłu gdzie szukać jakiejś nitki, która  doprowadzi do tej historii. Wydawało się to niemożliwe z uwagi na brak źródeł oraz namacalnych dowodów na jej istnienie i działalność. Poszukiwanie informacji szło dość opornie, a znalezienie śladów wyhodowanych w Sachnach koni  w rodowodach współczesnych koni arabskich graniczyło z cudem, tym bardziej że w Polsce na takie ślady nie natrafiłam. Jakież było więc moje zdumienie, kiedy podczas pierwszego pokazu Katara znalazłam w katalogu klacz, hodowli Aljassimya Farm, która w linii żeńskiej pochodzi wprost od klaczy Kadranka 1903, sprzedanej z Sachn hiszpańskiej komisji remontowej, która w latach 1906-1912 zakupiła w Sachnach grupę koni arabskich. I tak oto możemy po ponad 120 latach powrócić do Sachn, snując niezwykle piękną, barwną opowieść o minionych czasach, koniach arabskich i ich hodowcach. 

Ostatecznie skompletowane listy aukcyjne oferują: Pride of Poland 2025– 15 klaczy; Summer Sale – 24 klacze i 4 ogiery. Z tego na Pride of Poland przeznaczono 13 klaczy własności państwowej i 2 prywatne, a na Summer Sale – odpowiednio 24 i 4 szt.

Na początku stycznia 2025 roku, polska klacz El Esmera 2018 (Sahm El Arab - Esmeraldia po QR Marc) hod. SK Michałów, została nagrodzona brązowym medalem podczas GCAT Ajman 2025, najbardziej prestiżowego obecnie cyklu pokazów na świecie. Na początku kwietnia 2025 zdobyła tytuł Gold Champion Senior mare podczas 26 Sharjah International Festival AH, ECAHO Class A. Powtórzyła tym samym sukces swojej babki Emandorii z 2018 roku.   Biorąc pod uwagę fakt, że dwie wybitne wnuczki Emandorii : Emarella i El Esmera, obie rocznik 2018, po ogierze Sahm El Arab, zostały sprzedane z Polski, można mieć poważne obawy o przyszłość rodziny żeńskiej, gdyż cienki strumyczek najlepszej krwi w linii Milordka/Saga/Emanacja może wkrótce wyschnąć. W tej sytuacji zasadne jest pytanie czy fakt, że sztandarowa linia hodowlana, która przynosiła polskiej hodowli przez ostatnie 60 lat liczne sukcesy promocyjne i sprzedażowe jest w regresie, a jeśli tak to z jakiego powodu, nie jest powodem do niepokoju.